SENTencje

ileż radości potrafi sprawić słońce! nawet jakby zima mniej 'boli'. chociaż czemu ja się skarżę - dzięki zimowym temperaturom cały świat nie obejrzy tragedii grzywkowej. niestety w mojej wersji grzywa jest piękna - bo prosta - jedynie dzięki cudownym rękom Tomka, mojego fryzjera. teraz, po myciu, przypomina bardziej coś między miotłą, a skrobaczką do kaloryferów. sama chciałam? WHY!!!!!!!!!!!!!!!???????????!!!!

morał? stary, jak świat - za głupotę trzeba płacić.

a poza tym, to świat pędzi dalej. i dobrze.
kolejny finał WOŚP prawie na finiszu. już drugi raz wrzucając do puszki pieniądze, myślę, że - puk puk w niemalowane - oby nam się pomoc Owsiaka nigdy nie przydała. i niech Toruń nadaje, że złodzieje - moje dziecko ma sprawdzony dzięki Wam wszystkim słuch. mamy to na piśmie z odpowiednią naklejką. dziękuję.

ciocia Dobra Rada

jestem prawie na 100 % pewna, że w każdej rodzinie jest taka osoba - nazwijmy ją Ciocia Dobra Rada (CDR). zna się na wszystkim lepiej od każdego, wszystkich poucza i to zawsze tonem protekcjonalnej wyższości.
wie lepiej jak opiekować się dzieckiem - 'ależ nie przesadzaj, na pewno nie płacze całą noc, wydaje Ci się, bo jesteś histeryczką'; jest wprost ekspertem od opieki nad osobą starszą - 'spokojnie, wycisz się, nie denerwuj, trzeba być wyrozumiałym, każdego z nas może spotkać ten los' itd. jest tak nieomylna i doskonała, że aż się człowiekowi w kieszeni nóż otwiera... bo my tacy nieidealni. tak omylni. zawsze błądzący.
CDR ma sterylnie czyste mieszkanie, sama piecze wszystko (nawet chleb) i nie ma co wymieniać dalej, bo przecież jest Chodzącym Ideałem. nie to, co inni, nie to, co my.

i jest mi nieco wstyd, bo po lampce białego wina uciekła mi błyskotliwa puenta. i nie piekę chleba. ani nawet tortów. tylko kruche paluszki do piwa. z kminkiem.

gwiezdny pył

dziecko nauczyło mnie zauważać i wykorzystywać cudy. dziś na przykład udało mi się podczas cudu dłuższego 'snu pozupkowego' Aleksy posprzątać dwie (!!!!!!!!!!!!AŻ!!!!!!) półki.
warstewka kurzu starannie ukryła - że się tak wyrażę - namacalne wspomnienia. bilety z wileńskiego trolejbusu, pocztówkę z Pragi od Mishy, przewodnik po Petersburgu, plan Kremla... mogłabym tak wymieniać do rana. i dlatego właśnie nie lubię porządków - trzeba zdecydować co ocalić od zapomnienia, a z czym się rozstać, bo na wszystko miejsca nie starcza. w moim wymarzonym M2 będę mieć wielgachne pudło na takie pamiątki... jeśli oczywiście przetrwają kolejne sprzątania - sic!
i tu zaczyna majaczyć odpychane rękami i nogami widmo nieuchronnej decyzji - Dom 1 czy Dom 2? gdzie? kiedy? pobyt w Moskwie dał mi szansę na poznanie smaku samodzielności... i chociaż ja kocham ten nasz Bangladesz krakowski - mały metraż, wąskie futryny i domową atmosferę, chciałabym już być na tzw. swoim...... marzenia.
eh, nie będę nudzić - posłucham Brodki.

[lol]

nigdy nie wątpiłam, że nowa fryzura dodaje kobiecie pewności siebie. tym razem jednak efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.
ale do puenty. mam grzywkę. tak. ja. po raz pierwszy od... hmmmmmm... dawien dawna - ostatnim razem widnieje na zdjęciach, gdy mam jeszcze braki w uzębieniu mlecznym. a tu proszę: patrzę w lustro i widzę kogoś obcego. nie zrozumcie mnie źle - grzywa jest fantastic, ale... TO NIE JA!!!!!!!!!! najbardziej jednak rozśmieszyło mnie, że pan w recepcji u fryzjera raczył mnie nie zauważać gdy wchodziłam, a gdy grzywka i ja płaciłyśmy ...podrywał mnie! jeszcze w lekkim szoku wsiadam do taryfy, a tu taksówkarz lat 28 może, patrząc na mnie łakomym (tak!) wzrokiem wali prosto z mostu: 'a gdzie panienka (!!!???!!) była na Sylwestra?'. odczepił się dopiero po wzmiance o dziecku - mąż nie zrobił na nim wrażenia.
ja się tu broń Boshe nie popisuję, nie przechwalam itd. tylko tak zwyczajnie, po ludzku mnie olśniło: mała zmiana, a cieszy. do pierwszego mycia, ale jednak.

first

postanowioną poprawę należy zacząć od 'natychmiast/zaraz', bo inaczej nie zadziała i będzie odkładana na kolejne 'jutra'.

tak więc jestem - 01.01. 2011 - z nowym postem.

styczeń, jak co roku, jakoś tak samoistnie zmusza do refleksji i wszelkiej maści bilansów. czas na mój.
- na własnej piersi wyhodowałam jęcząc i narzekając 14 miesięcznego Wrednego Wiewióra, który biega, jest gorszy od faraonek - wszędzie wlezie, ale nie zamieniłabym go na nic i kocham nad życie;
- byłam po ponad roku przerwy in Russia. całymi dniami sama z dzieckiem. i żyję! szacun dla mnie ;);
- dojechałam na jedno wesele z planowanych 5-ciu;
- chorowałam raptem 1 (jeden!) dzień z 365;
- myślę, co dalej....

dziś widzę tylko plusy. i niech tak pozostanie.