She loves to laugh, she loves to live, and she loves to love

w TAKI mróz nawet ja, fanatyczka długich spacerów, nieco sobie odpuszczam i po 40 minutach wracam do domu. policzki czerwone, dłonie zmarznięte, ale oczy szczęśliwe. kaczki nakarmione, sklep zaliczony, obiad zjedzony prawie natychmiast i można spać spokojnie - wiewiórczy plan zrealizowany.
zdziwionych i zszokowanych uspokajam - tak, wychodzimy na TAKI mróz. po pierwsze w domu można oszaleć, po drugie aktywność fizyczna to moja 'fiszka', po trzecie Wredny ma speckombinezon, więc zima mu niestraszna. a po czwarte i najważniejsze - gorący rosyjski temperament Wiewióra trzeba jakoś studzić :).
minus 30 to jest TO !!!

The one good thing didn't stay too long

utonęłam w codzienności. i to na tyle skutecznie, że praktycznie wypadł mi z życiorysu cały styczeń. a teraz, kiedy łaskawie przejrzałam na oczy, okazało się, że mamy Moskwę w Krakowie. temperatury moskiewskie znaczy się. narzekaliśmy wszyscy i wszędzie, że zimy nie ma, a tu proszę: taaa dam!!!! idzie sobie człowiek spokojnie spać w jesieni (tej zimy), a budzi się prawie jak na Syberii.
najwyższy zatem czas wyciągnąć walonki, kurtkę puchową i ciepłe gacie. i na cebulkę. znaczy ubrania na cebulkę, a nie gacie na cebulkę... chociaż z drugiej strony :D no i czapkę. obowiązkowo. w taki mróz - w piątek ma być 36 na minusie w nocy - nie jest ważne, czy i jak wyglądamy, ale żeby nam uszy nie odpadły po spacerku do najbliższego koksownika/warzywniaka/monopolowego (nie, żebym tu polecała na mrozy napoje wyskokowe - nie!!!!!).
no to trzymajmy się ciepło i poręczy, bo będzie wiało.

I heard that you like the bad girls Honey, is that true?

szczerze mówiąc, po słynnej już 'kawie', spodziewałam się powodzi słów z wiewiórczych ust. a tu klops. a raczej brak klopsa, bo oprócz 'tu', 'tam' i 'fuuuuuuu', nic przypominającego ludzkie słowa nie pada. dwujęzyczność to jedno, ale lenistwo to drugie. bo po co mówić, skoro i tak mama rozumie o co chodzi.
znaczy, że wikt i opierunek zapewnione, to lepiej spożytkować energię na coś innego. np. na nieustanne wyciąganie albumów ze swoimi zdjęciami i oglądanie ich w niemym uwielbieniu. a trochę tego jest. o tak!! i wszędzie Aleksandra. jaka niespodzianka. jak dobrze, że nieustanne fotografowanie mi już minęło. czasem nawet w ferworze walki zapominam, co to takiego aparat i gdzie ja go do chol.. położyłam.
a na horyzoncie znów majaczy Russia...

(Words) Don't come easy to me

stało się. Wiewiór przemówił.
ale za to jak!! ponad dwa lata milczenia - jeśli naturalnie nie liczyć ciągłego 'mama' - i proszę: Wredny wpada rano do kuchni i od progu krzyczy 'KAWA!!! KAWA!!!'!!!! już teraz nie da się zaprzeczyć: córeczka mamusi.
nie spłycając istoty kobiecości: rzeczona kawa i szmaty. Wiewiór kocha się przebierać, przymierzać i stroić. buty zmieniałaby najchętniej co 5 minut: kozaki, sandałki, kalosze - nie ważne. zaraz potem czapki i kurtki. gdybym jej pozwoliła, jej domowy strój wyglądałby mniej więcej tak: walonki, szorty, na to rajty, ukochana koszulka w paski, na to kurtka 'Yeti' (włochacz z lumpa), a za wisienkę na torcie robiłaby uszanka lub/i kapelusz letni.
tak więc ja - zdeklarowana estetka - póki co jestem lekko spłoszona gustem mego dziecięcia, gdyż jedyne, co mi przychodzi do głowy, by przybliżyć Wam ten 'styl', to - ni mniej ni więcej - Nelly Rokita. tak. zdecydowanie: białe skarpetki do szpilek to jest TO.

dziś zakończyło się głosowanie w konkursie Blog roku. niestety nie udało się, ale i tak DZIĘKUJĘ za pomoc. próbować można, a nawet trzeba. a ja pisać i tak będę. LUBIĘ TO :)

She knows how to Rock'n'Roll

dziwne, ale chyba mieszkam w Trójkącie Bermudzkim. cały czas czegoś szukam lub poszukuję.
ktoś (niekoniecznie złośliwy) mógłby rzec, że jestem bałaganiarą i byłoby w tym stwierdzeniu trochę racji. ja mimo wszystko będę upierać się przy swoim, a mianowicie przy tym, że TO NIE JA. no dobra - nie zawsze ja. a zatem kto?
eeee... Wiewiór? też. jakbym się nie starała, zawsze wieczorem brakuje jakiejś zabawki, klocka, kawałka układanki, skarpetki itp, itd. najdziwniejsze jest jednak to, że nie zawsze znajdujemy zgubę. i tu pojawia się kolejne pytanie: gdzie do chol... to wszystko się podziewa?!!??!! przecież nasze M3 to nie posiadłość Carringtonów, czy Pałac Buckingham. zakładam też, że Potwory Spod Łóżka nie istnieją, a więc...
Misha? hmmm... mój mąż ma jakże cudowną umiejętność gubienia wszystkiego wszędzie. nie ma dnia, żeby nie szukał pilota do telewizora, kluczy, portfela, albo komórki (ta litania może się wlec w nieskończoność). ale żeby zabawki? to raczej nie jego działka.