when the weather outside is frightful

patrząc za okno zaczynam tracić nadzieję, że kiedyś nastąpi tu wiosna. białe okruszki (hmmm... używam epitetu stałego, gdyż do rzeczywistego ich koloru biel ma się nijak) tańczą w powietrzu od 2 dni. dziś naprawdę zaczęłam żałować, że zostawiłam w KRK moje Emu - na spacerze przemarzły mi do kości cztery litery. zastanawiam się też po cichu, gdzie był mój mózg, kiedy pakowałam walizkę i upychałam w nią tony letnich szmatek.
Wiewiór za to coraz lepiej się bawi z innymi dziećmi i nawet zaczyna się szarogęsić. wszystko chce miec odrazu i do tego w tym samym momencie - brakuje rąk? nie szkodzi! można wziąć do łapki po kila sztuk i uciekać przed innymi chętnymi do zabawy. a jak nie uda się tak czy siak, puszcza swoimi oczyskami błagalne spojrzenie a'la Kot ze Shreka i ... ma co chciała. wszyscy rodzice kapitulują i mówią 'daj dziewczynce _____ . no daj!'. eh - jakie małe, takie sprytne.

cry me a river

Wiewiór pod Ambasadą Polski w Moskwie
jakość zdjęć nie jest najlepsza, ale milicja nie zezwalała na 'fotosesje'. i dobrze.

jestem chora i nie bardzo mogę zebrać myśli i brak mi odpowiednich słów. chciałabym tylko 'podziękować' tym, którzy odebrali nam prawdziwą żałobę swoimi podszytymi polityką decyzjami. do tej pory jesteśmy świadkami żenujących scen, dyskusji, pomówienia padają ze wszystkich stron... tak, jakby nie można było wznieść ponad to, dogadać, okazać cień zrozumienia, empatii. najbardziej odrażające w tej sprawie są według mnie roszczenia finansowe - jakby można było wycenić śmierć, poczucie straty, jakby śmierć śmierci nie była równa...

play with me!

miało być o Moskwie, ale będzie o Wiewiórze - życie samo pisze najlepsze scenariusze, nieprawdaż?
jako, że obecnie mieszkamy blisko parku, nastał czas asymilacji z tubylcami na palcu zabaw. oto kilka zasad - najważniejsze reguły gry:
- jak jesteś 'nowy' nie pchaj się od razu w centrum wydarzeń (patrz: huśtawki);
- cudza zabawka to zawsze lepsza zabawka ;
- weź ze sobą jedzenie i picie itd - jeśli mają to inne dzieci, Twoje też tego zechce;
- staraj się nie dopuścić do stresowych sytuacji: miej oczy wokół głowy;
- zbieraj w domu stary chleb - można nim karmić ptaki (tutejsze wybredne tłuściochy nie rzucają się na suchary, bo każdy rodzic przestrzega tej zasady);
- chwal inne dzieci, pytaj o wiek itd;
- przestaniesz być 'nowy', jak pojawi się ktoś 'nowszy'.
AMEN.

i jeszcze jedno: jak jeszcze raz usłyszę o kobiecie wychowującej dziecko i niepracującej zawodowo, że 'siedzi w domu', to trup będzie się słał gęsto. 'siedzi'?!!!???? no żebym się od tego siedzienia hemoroidów nie nabawiła. w życiu się tyle nie narobiłam/ nagoniłam/naużerałam, jak teraz. jak człowiek ma chwilę wolną to nie wie, czy ma nadrabiać zaległości w czytaniu/gotowaniu/praniu/sprzątaniu/myciu/dbaniu o siebie/ czy po prostu odespaniu. nie samym dzieckiem żyje człowiek!!!

read between the lines

wczoraj po raz pierwszy do prawie 2 lat jechałam meterm. wrażenia? YEAH! to tak jednym słowem rzecz ujmując. A dwoma? no cóż - nic się nie zmieniło: szybko i tłocznie. nawet mi chyba tego brakowało... pośpiechu, ruchomych schodów, których końca nie widać, wszędobylskich milicjantów i przeciągów.
wycieczka metrem odbyła się z okazji zakupów - do walizki weszły tylko rzeczy wiewiórcze, a ja zostałam w tym, co miałam na grzbiecie. tak, ja, pierwsza modnisia w okolicy, zostawiłam całą zawartość szafy w KRK. moja radość shoppingowa nie trwała zbyt długo. super, że jest tu tyle sklepów, ale dlaczego tylu ludzi wpadło na ten sam pomysł co ja i wybrało się na łowy rano? co oni tu nie pracują/ nie uczą się?!!!!? tłumy przy wieszakach, kasach i przymierzalniach. a nie daj boshe trafić na przecenę - 3 h z życiorysu gotowe. chyba nie pozostanie mi nic innego, jak - to straszne! - ograniczenie się do tego, co mam! aaa!!

trip: update

Wiewiór -wersja compact
emo Mama
lotnisko
mały włamywacz sejfowy ;)
ooooo, pociąg!!
jestem większa od walizki, ha!

i stała się jasność. wyszło słońce i temperatura opuściła strefy zerowo - minusowe. może dziś uda się wyjść na dłuższy spacer i poskromić niespożytą energię Wrednego Wiewióra. mieszkanie jest już dla niej za małe, więc trwa ekspedycja na balkon, gdzie suszy się pranie.
Misha nadal chory, więc zostałam na placu boju sama. czemu mam ochotę powiedzieć 'nic nowego'?