born this way

dzień pod znakiem zębów. moich okazjonalnie, że się tak wyrażę, a Wiewióra - standardowy.
u dentysty miało być szybko i bezboleśnie, a po sekundzie wiercenia - zachciało mi się grać bohaterkę i olałam znieczulenie - miałam świeczki w oczach. na widok zbliżającego się wiertła miałam ochotę krzyczeć i wiać, gdzie pieprz rośnie. po zakończonej operacji moje szczęki zdawały się mówić: nareszcie razem. następnym razem będę od progu wołać o znieczulenie - postanowione!!! o nie!!!! zapomniałam, że mam cholerne uczulenie i zaraz po zastrzyku ląduję z nogami do góry, bo tracę przytomność. jak nie kijem go, to pałą...
nigdy nie sądziłam, że to powiem, ale nie chcę już chudnąć. naprawdę. jeszcze jedno wiewiórcze zębisko i spokojnie wejdę w 36. panicznie wręcz boję się kolejnej akcji z trzonowcami, bo ta kosztowała nas kupę nerwów (ja), morze łez (Wredny) i ze 3-4 kilo (też ja).

e-CLIPSe

od 2 dni mamy wiosnę i potwierdzają to nie tylko słońce i dodatnie temperatury (bez szału, ale jednak), ale także sąsiadki z bloku naprzeciwko, które zapamiętale myją okna. gdzie człowiek nie spojrzy gospodynie uwijają się jak w ukropie i szorują, czyszczą, piorą. czuję, że może powinnam się włączyć w te wiosenne porządki, ale wrodzone lenistwo na razie skutecznie odwraca moją uwagę od czynności tego typu. a swoją drogą - lenistwo lenistwem, a Wredny też nie da się dłużej ignorować i domaga się uwagi.
teraz na przykład dorwała się do koszyczka z kołkami do prania i zażarcie próbuje wepchnąć sobie jeden do ust. oooops.... tak. wszystkie klipsy rozsypane, a Wiewiór leży na nich na brzuszku i ...pływa. chyba. nie ważne jak to nazwać, jest szczęśliwa. ja nieco mniej - zbieram cholerstwo przynajmniej 50 razy dziennie z całej podłogi, ale co tam. przynajmniej odkrywam nieznane mi do tej pory zakamarki mieszkania.



nuta na dziś - HAVE A NICE DAY + boski John :)

WIOSNA, ACH TO TY !!!

źródło:internet

o wiośnie bez zbędnych słów :) --> Marek Grechuta

less than perfect

od rana walczę z chęcią zagrzebania się w kołdrę po kokardy i pozostania w łóżku cały... całą wieczność. mój mózg wysyła mi paniczne sygnały SPAĆ! i jestem o krok od podporządkowania się tej presji.
jest tylko jeden mały kłopot. Wiewiór. jak tylko przyłożę głowę do poduszki - nie ważne, co robił do tej pory i gdzie - pojawia się z donośnym i radosnym wrzaskiem i zabiera się do włażenia na mnie, a jeśli i to mnie nie rusza, wsadza mi palec do nosa i po spaniu. mama ma być na chodzie. jeśli leży, to pewnie to jakaś nowa zabawa i nie wolno nie skorzystać z okazji. jak ja to lubię!!! gramolący się na mnie ciepły, mięciutki Wredny i jego ADHD.
o, właśnie przyszła mi poprzeszkadzać. koniec kariery literackiej na dziś.

Making a home down there

szykuje się kolejna wiosna poza Poland'em. mieszkanie w Domu 2 już wynajęte, umowa podpisana, bilety zabukowane - czas się zbierać. najbardziej nie lubię tego zawieszenia w oczekiwaniu: ciałem jeszcze tu, ale sercem i umysłem tam. paszporty, wizy, walizki...

Moja dzisiejsza wizyta u dentysty (nie jestem finansową samobójczynią i nie mam zamiaru leczyć szczęki w Moskwie) znów przypominała bardziej seans u psychoterapeuty, niż borowanie. ciekawe, że fotel dentystyczny skłania człowieka do różnych wynurzeń. a może to nie zasługa mebla, a lekarza, który nadaje na tych samych falach? zapewne :)
no to chyba powinnam się zaprzyjaźnić z jakimś fajnym kardiologiem, bo ceny butów Wiewióra przyprawiły mnie dziś o palpitację serca. a lato dopiero przed nami :>




nuta dnia dzisiejszego