'wyglądam przez okno, na oczach mam sen..' (TL)

obudzić się rano z bólu.. mało przyjemne przeżycie jednak. i zmiana planów- nie wytrzymam w tym USC - nie ma mowy. poprzeglądam lepiej serwisy plotkarskie (tu palę cegłę)..taaak. wszystko ładnie- pięknie, tylko nasuwa mi się dosyć bolesna refleksja (nic odkrywczego, niestety)- oni maja wszystko za pieniądze, które zarabiają, a jeszcze są karmieni na bankietach, ubierani przez projektantów i promowani jak w reklamach.
uuuuuuuuu, pojechałam :>, ależ mądre przemyślenia, tak z rana. ale to chyba po tych tabletkach przeciwbólowych.
a na zdjęciu Krk z sesji ślubnej Asi i Filipa.

Bedu manu lielu bedu, es par bedu nebedaj!

porządkując papiery (!!!! skąd tego cholerstwa tyle?), natknęłam się na moje czasowe zameldowanie na Łotwie i tekst łotewskiej piosenki.
tytuł posta można przetłumaczyć mniej więcej tak : Nie myślę o moich wielkich problemach (staram się). Konrad pewnie by się tą prostotą tłumaczenia zdenerwował, ale ja uważam, że nie jest złe (najgorsze).
ale właściwie odeszłam od tematu. przecież ja powinnam się cieszyć, że zmieniam stan cywilny. no tak. ale zanim nastąpi ten cudowny moment, a my nie zwariujemy z papierami, to będzie ... dobrze. i przeżycia z wyprzedaży w Tchibo są przy tym niczym (słynna historia z walkami emerytów i rencistów o ...podgrzewacze do mleka o 9'tej rano). i kiedyś będziemy się z tego śmiać. oby.
w Moskwie czeka mnie tyle badań, że chyba po tych wszystkich testach zacznę świecić. oby nie na różowo.
jutro czeka mnie wizyta w USC - muszę zdobyć zaświadczenie o ..zaraz, jak to fachowo brzmi?... o zdolności do zawarcia małżeństwa z obcokrajowcem. trzeba się za to brać z poślizgiem, bo działa 3 miesiące. no zarabiać muszą, nie?
to może ja się nauczę na pamięć kolejnej zwrotki 'Bedu manu..." -

Liku bedas zem akmena,
Pari gaju dziedadama.
(Wsadzę je pod kamień,
Pójdę dalej śpiewając).

bezowy zawrót głowy, czyli AAAAAAAAAAAA!!!

hhhmmm. chyba będę musiała nauczyć spokojnie oddychać, bo ten rok zapowiada się ... kosmicznie (żeby nie powiedzieć dosłownie: 'nerwowo').
papiery, tony dokumentów, telefony - a czas mija. jest już/dopiero? 10 stycznia, a ja muszę planować kwiecień, a najlepiej to całe życie od razu.
czasem mam tyle pomysłów na życie, że sama za sobą nie nadążam, a czasem wydaje mi się, że czas przecieka mi przez palce...że powinnam robić więcej, szybciej, pewniej. i już nie bardzo mogę odkładać wszystkiego na 'jutro'. nawet, jeśli bardzo się boję. jak ja bym chciała być tak bezczelna, tak pewna siebie, jak .... Heh, a dobra. nieważne. nigdy taka nie będę. rozpychanie się łokciami jakoś mi nie leży.
grrrr - czeka mnie to całe zamieszanie z badaniami na HIV włącznie. jakkolwiek kuriozalnie by to nie brzmiało. przy tym nawet szukanie bezy wydaje się zabawą.
czemu ja mam znowu ten syndrom? wszystkie złote myśli żyją własnym życiem, a ja staram się sklecić poprawnie kilka zdań.
to może ja się uśmiechnę :)))))))))))))))
zawsze szanowałam i kochałam Mamę za to, że powalała nam żyć swoim życiem. przedstawiała swoje stanowisko, ale zawsze mówiła 'to jest Wasze życie, zrobicie to, co uważacie za słuszne'. tak - to jest moje życie. nawet jeśli w tej chwili tak zakręcone i w pewnym sensie pozbawione planu. wszystko przed Nami. cieszę się, że oboje daliśmy temu szansę :)

...bo marzną mi paluszki...BIM BOM

No to się porobiło ;) - w zimie przyszły..mrozy. no niesłychane po prostu. i wcale nie chodzi o marne minus 5. to, co jest na polu przypomina mi raczej Łotwę sprzed ... o kurcze, już dwóch lat.
przed chwilą znalazłam fotki... fajnie było :) zabawne - po latach człowiek naprawdę pamięta tylko dobre chwile. pamiętam zamarznięte konserwowe na parapecie kuchennym, fochy Konrada, nasze wygłupy z Anusiakiem. i Rygę, Wilno i łzy zmęczenia w dniu powrotu. i przyżeczenie, że 'nigdy więcej'. :) a teraz? prawie już siedzę na walizce. i tak sobie będę cyklicznie siedzieć jeszcze jakieś dwa do pięciu lat. taka nasza mała stabilizacja... tu i tam , po 3 miesiące.
teraz to w sumie pikuś w porównaniu z walką z urzędami, jaka nas dopiero czeka.
codziennie rano budzę się ze świadomością, ze 25 września rozpoczęło się moje 'życie życie'. dorosłe wybory. i to, że nie mogę myśleć tylko o sobie. obym tylko znalazła w sobie tyle siły, by w swoim stylu nie uciec, nie rzucić wszystkiego w cholerę.
czemu ludzie tak reagują na słowo 'Rosjanin'. niech ktoś wreszcie wpadnie na pomysł, jak zbliżyć Pl i RF. tak po prostu, na poziomie ludzi. takich jak My.
...a na razie - po staremu, z Krejzolami ;P

home, sweet home?

złote myśli, którymi chcę się dzielić na blogu, zawsze znikają kiedy tylko siadam przed laptopem.taka mała złośliwość losu.
dziś pierwszy poważny dzień roku, ludzie poszli do pracy, albo szkoły, a ja żyję sobie z moim 'kochanym' zawieszeniu i nic. w sensie, że nic nie mogę tak na 100%. ani tutaj, ani tam. praca? a kto mnie przyjmie na takich szalonych warunkach? nauka? jaka znowu nauka? (kursy designu wnętrz się nie liczą). i eee..ja wychodząca za mąż? załatwiająca te koszmarne tony świstków w urzędach? aaaaaa!!!!
skończyłam studia, a moje życie ustala ..konsulat Rosyjski, bo to oni decydują o moich wizach.płakać się chce.
i czy małżeństwo coś zmieni w moim życiu? ja chce mieszkać w krk, w Pl. nie chcę się zrzekać obywatelstwa....