bezowy zawrót głowy, czyli AAAAAAAAAAAA!!!

hhhmmm. chyba będę musiała nauczyć spokojnie oddychać, bo ten rok zapowiada się ... kosmicznie (żeby nie powiedzieć dosłownie: 'nerwowo').
papiery, tony dokumentów, telefony - a czas mija. jest już/dopiero? 10 stycznia, a ja muszę planować kwiecień, a najlepiej to całe życie od razu.
czasem mam tyle pomysłów na życie, że sama za sobą nie nadążam, a czasem wydaje mi się, że czas przecieka mi przez palce...że powinnam robić więcej, szybciej, pewniej. i już nie bardzo mogę odkładać wszystkiego na 'jutro'. nawet, jeśli bardzo się boję. jak ja bym chciała być tak bezczelna, tak pewna siebie, jak .... Heh, a dobra. nieważne. nigdy taka nie będę. rozpychanie się łokciami jakoś mi nie leży.
grrrr - czeka mnie to całe zamieszanie z badaniami na HIV włącznie. jakkolwiek kuriozalnie by to nie brzmiało. przy tym nawet szukanie bezy wydaje się zabawą.
czemu ja mam znowu ten syndrom? wszystkie złote myśli żyją własnym życiem, a ja staram się sklecić poprawnie kilka zdań.
to może ja się uśmiechnę :)))))))))))))))
zawsze szanowałam i kochałam Mamę za to, że powalała nam żyć swoim życiem. przedstawiała swoje stanowisko, ale zawsze mówiła 'to jest Wasze życie, zrobicie to, co uważacie za słuszne'. tak - to jest moje życie. nawet jeśli w tej chwili tak zakręcone i w pewnym sensie pozbawione planu. wszystko przed Nami. cieszę się, że oboje daliśmy temu szansę :)

...bo marzną mi paluszki...BIM BOM

No to się porobiło ;) - w zimie przyszły..mrozy. no niesłychane po prostu. i wcale nie chodzi o marne minus 5. to, co jest na polu przypomina mi raczej Łotwę sprzed ... o kurcze, już dwóch lat.
przed chwilą znalazłam fotki... fajnie było :) zabawne - po latach człowiek naprawdę pamięta tylko dobre chwile. pamiętam zamarznięte konserwowe na parapecie kuchennym, fochy Konrada, nasze wygłupy z Anusiakiem. i Rygę, Wilno i łzy zmęczenia w dniu powrotu. i przyżeczenie, że 'nigdy więcej'. :) a teraz? prawie już siedzę na walizce. i tak sobie będę cyklicznie siedzieć jeszcze jakieś dwa do pięciu lat. taka nasza mała stabilizacja... tu i tam , po 3 miesiące.
teraz to w sumie pikuś w porównaniu z walką z urzędami, jaka nas dopiero czeka.
codziennie rano budzę się ze świadomością, ze 25 września rozpoczęło się moje 'życie życie'. dorosłe wybory. i to, że nie mogę myśleć tylko o sobie. obym tylko znalazła w sobie tyle siły, by w swoim stylu nie uciec, nie rzucić wszystkiego w cholerę.
czemu ludzie tak reagują na słowo 'Rosjanin'. niech ktoś wreszcie wpadnie na pomysł, jak zbliżyć Pl i RF. tak po prostu, na poziomie ludzi. takich jak My.
...a na razie - po staremu, z Krejzolami ;P

home, sweet home?

złote myśli, którymi chcę się dzielić na blogu, zawsze znikają kiedy tylko siadam przed laptopem.taka mała złośliwość losu.
dziś pierwszy poważny dzień roku, ludzie poszli do pracy, albo szkoły, a ja żyję sobie z moim 'kochanym' zawieszeniu i nic. w sensie, że nic nie mogę tak na 100%. ani tutaj, ani tam. praca? a kto mnie przyjmie na takich szalonych warunkach? nauka? jaka znowu nauka? (kursy designu wnętrz się nie liczą). i eee..ja wychodząca za mąż? załatwiająca te koszmarne tony świstków w urzędach? aaaaaa!!!!
skończyłam studia, a moje życie ustala ..konsulat Rosyjski, bo to oni decydują o moich wizach.płakać się chce.
i czy małżeństwo coś zmieni w moim życiu? ja chce mieszkać w krk, w Pl. nie chcę się zrzekać obywatelstwa....

POD SWOIM NIEBEM

I wreszcie w domu - w Krakowie.
z przygodami, ale za to na dłużej, niż się spodziewałam. nie wiem, od czego zacząć, bo tyle sie działo.
ja to jednak boje się latania, a start to dla mnie jakiś koszmar. tylko siłą woli powstrzymałam odruch 'worka przede mną'. cały samolot Polaków, nieliczni Rosjanie raczej wolą siedzieć cicho, bo komentarze nie są zbyt prorosyjskie.
czekanie na samolot w stolycy ciągneło się w nieskończoność - 3h , a ja chciałam krzyczeć. a w Krakowie, koło 2 w nocy - mieliśmy spóźnienie - okazało się, że w sumie powinnam. okazało się, że okradli mi walizkę. całe szczęście, tylko karton papierosów, ale nie zmienia to faktu, że kurcze, ktoś grzebał w moich rzeczach!!!!!! banda zlodziei. ja sobie kupie taką kłódkę, że im w pięty pójdzie!!!!! i tak oto powitała mnie ojczyzna po 3 miesiącach na obczyźnie. grrrrr!!!!
eh, w sumie, to nie jest najważniejszy problem. gorzej z moją wizą... określenie czeski film w 100% pasuje do tego, co się wyprawia z wizami. ręce z majtkami opadają.

mrozny Plac Czerwony = brrrrrrrrrr!!!!

brrr, jak zimno!!! ale za to caly dzien swiecilo slonce :))) - cudowne uczucie obudzic sie i zobaczyc niebieskie niebo.

dzis wreszcie sie wygadalam - przyjechala Tania i polazilysmy po Placu Czerwonym i po sklepach. w obu przypadkach bylo to wzrokowe ;). jedyny lokal w ktorym mnie stac na kawe to ...McDonalds :>. super, nie? ale z drugiej strony kawa za 30 zl to jednak mrozi krew w zylach, a nie rozgrzewa ;).

powoli sie pakuje (brrrr!!!!) i jutro o tej porze bede juz na lotnisku pewnie. ehhh, jak szybko mija czas- dopiero przyjechalam, a juz Swieta.

cholera- wcale nie czuje atmosfery - moze to wina kraju w ktorym jestem? nie wiem...

ok - ide gotowac kolacje ;)))))))))))))))))))