stos rozwalonych po całym pokoju rzeczy boleśnie uświadamia mi, że czas na operację "Moskwa".
dobra, już prawie wszystko. ok. dołożę jeszcze tylko to.
i to.
i to.
i tamto.
oooo - to też się przyda.CHYBA.
czwartek, 31 marca 2011
wtorek, 29 marca 2011
sturm und drang
No i mam małą buntowniczkę na pokładzie - wszystko jest na 'NIE'. jedzenie, spanie, spacer, butelka, a nawet zabawa. Wiewiór opanował do perfekcji przeczący ruch głowy i dawaj używać go na całego. jedyne, co jest na 'tak' to jajecznica. codziennie po spacerze leci do szafki w kuchni i wyciąga małą patelnię. strasznie to wzruszające - zawsze mam ochotę ją wtedy zacałować do nieprzytomności.
piękną wiosnę mamy. szkoda mi będzie -już mi właściwie szkoda, wyjeżdżać. codziennie chodzę na długie spacery i staram się wdychać Kraków każdą komórką. planty, Wawel, Bulwary nad Wisłą... zamykam oczy i zapamiętuję szczegóły, elementy, obrazy.
tak na pociesznie Wiewiór zrobił mi piękną niespodziankę (akurat tego jej nie uczyłam): kiedy zapytałam 'gdzie jest moja córeczka?', dumna jak paw pokazała na siebie palcem. dla takich chwil warto żyć.
piękną wiosnę mamy. szkoda mi będzie -już mi właściwie szkoda, wyjeżdżać. codziennie chodzę na długie spacery i staram się wdychać Kraków każdą komórką. planty, Wawel, Bulwary nad Wisłą... zamykam oczy i zapamiętuję szczegóły, elementy, obrazy.
tak na pociesznie Wiewiór zrobił mi piękną niespodziankę (akurat tego jej nie uczyłam): kiedy zapytałam 'gdzie jest moja córeczka?', dumna jak paw pokazała na siebie palcem. dla takich chwil warto żyć.
niedziela, 27 marca 2011
focus on: Wiewioor
zdjęcia Wiewióra dla Wytrwałych Czytelników :)
dziś dzień pod hasłem 'paluszek i główka' - nie dam rady pisać, gdyż przeciążyłam prawy nadgarstek i teraz czuję, że żyję. dosłownie. czuję się jak... jak... JAK BEZ PRAWEJ RĘKI!!!
ps: z góry uprzedzam możliwe pretensje - Aleksandra en face dostępna jest na prywatne maile. na tym blogu ekshibicjonizm uprawiam ja.
sobota, 26 marca 2011
just my type
wczoraj znów zaszalałam w moim ulubionym szmateksie. udało mi się nawet kupić Wiewiórowi śliczną kurteczkę - muchomorka. no dobra - zamiast czerwieni jest czerń, ale nie czepiajmy się szczegółów. taki muchomorek szatan ;>. niestety zamiast słońca pojawił się śnieg (!!!!???!!!) i musiałam odłożyć nowe nabytki do szafy i wepchnąć Wrednego do wyraźnie już ciasnawej zimowej kurtki. urosło się nam ostatnio.
na szafce powoli powiększa się kupka (kupa?) rzeczy, które w piątek powinny się znaleźć w walizce. jeśli tempo dokładania się nie zmieni, to mam wizję siebie upychającej wszystko kolanami i ... siedzeniem.
co właśnie mi przypomniało, jak Anusiak pakował się w D-pils do domu - siadłyśmy obie na walizkę, żeby się domknęła i wtedy na olśniło, że na jej dnie jest ... laptop. nigdy się tak nie uśmiałam, jak wtedy. stare, dobre czasy Erasmusa.
na szafce powoli powiększa się kupka (kupa?) rzeczy, które w piątek powinny się znaleźć w walizce. jeśli tempo dokładania się nie zmieni, to mam wizję siebie upychającej wszystko kolanami i ... siedzeniem.
co właśnie mi przypomniało, jak Anusiak pakował się w D-pils do domu - siadłyśmy obie na walizkę, żeby się domknęła i wtedy na olśniło, że na jej dnie jest ... laptop. nigdy się tak nie uśmiałam, jak wtedy. stare, dobre czasy Erasmusa.
czwartek, 24 marca 2011
born this way
dzień pod znakiem zębów. moich okazjonalnie, że się tak wyrażę, a Wiewióra - standardowy.
u dentysty miało być szybko i bezboleśnie, a po sekundzie wiercenia - zachciało mi się grać bohaterkę i olałam znieczulenie - miałam świeczki w oczach. na widok zbliżającego się wiertła miałam ochotę krzyczeć i wiać, gdzie pieprz rośnie. po zakończonej operacji moje szczęki zdawały się mówić: nareszcie razem. następnym razem będę od progu wołać o znieczulenie - postanowione!!! o nie!!!! zapomniałam, że mam cholerne uczulenie i zaraz po zastrzyku ląduję z nogami do góry, bo tracę przytomność. jak nie kijem go, to pałą...
nigdy nie sądziłam, że to powiem, ale nie chcę już chudnąć. naprawdę. jeszcze jedno wiewiórcze zębisko i spokojnie wejdę w 36. panicznie wręcz boję się kolejnej akcji z trzonowcami, bo ta kosztowała nas kupę nerwów (ja), morze łez (Wredny) i ze 3-4 kilo (też ja).
u dentysty miało być szybko i bezboleśnie, a po sekundzie wiercenia - zachciało mi się grać bohaterkę i olałam znieczulenie - miałam świeczki w oczach. na widok zbliżającego się wiertła miałam ochotę krzyczeć i wiać, gdzie pieprz rośnie. po zakończonej operacji moje szczęki zdawały się mówić: nareszcie razem. następnym razem będę od progu wołać o znieczulenie - postanowione!!! o nie!!!! zapomniałam, że mam cholerne uczulenie i zaraz po zastrzyku ląduję z nogami do góry, bo tracę przytomność. jak nie kijem go, to pałą...
nigdy nie sądziłam, że to powiem, ale nie chcę już chudnąć. naprawdę. jeszcze jedno wiewiórcze zębisko i spokojnie wejdę w 36. panicznie wręcz boję się kolejnej akcji z trzonowcami, bo ta kosztowała nas kupę nerwów (ja), morze łez (Wredny) i ze 3-4 kilo (też ja).
Subskrybuj:
Posty (Atom)