should I stay or should I go?

miejsce: Moskwa
czas: + 2 godziny
rzeczywistość: Dom 2

Wiewiór walczy z piramidką, a ja z bólem głowy. Ktoś złośliwy mógłby zauważyć, że w takim razie to mogłam nie wyjeżdżać. tak. tyle, że za oknem śnieg i temperatura ze znakiem minus.i bukwy. słowem - jednak WELCOME IN RUSSIA.

o podróży wolałabym zapomnieć - pod koniec Aleksandra była tak zmęczona, że gryzła wszystkich i wszystko. a ja na chwilę obecną mam dość samolotów, pociągów, aut - słowem wszelkich środków transportu. całe szczęście, że noc należała do tych dobrych i wstawałam tylko raz. przynajmniej mniej więcej zregenerowałam skołatane nerwy.
a od rana mycie, szorowanie, odkurzanie. 100 m2 to super sprawa, póki nie trzeba tego sprzatać. moja nadwyrężona ręka nie ma szans na odpoczynek.
dobra - czas ogacić kuchnię.

Have You Heard the News Today?I'm leaving town...

stos rozwalonych po całym pokoju rzeczy boleśnie uświadamia mi, że czas na operację "Moskwa".
dobra, już prawie wszystko. ok. dołożę jeszcze tylko to.
i to.
i to.
i tamto.
oooo - to też się przyda.CHYBA.

sturm und drang

No i mam małą buntowniczkę na pokładzie - wszystko jest na 'NIE'. jedzenie, spanie, spacer, butelka, a nawet zabawa. Wiewiór opanował do perfekcji przeczący ruch głowy i dawaj używać go na całego. jedyne, co jest na 'tak' to jajecznica. codziennie po spacerze leci do szafki w kuchni i wyciąga małą patelnię. strasznie to wzruszające - zawsze mam ochotę ją wtedy zacałować do nieprzytomności.
piękną wiosnę mamy. szkoda mi będzie -już mi właściwie szkoda, wyjeżdżać. codziennie chodzę na długie spacery i staram się wdychać Kraków każdą komórką. planty, Wawel, Bulwary nad Wisłą... zamykam oczy i zapamiętuję szczegóły, elementy, obrazy.
tak na pociesznie Wiewiór zrobił mi piękną niespodziankę (akurat tego jej nie uczyłam): kiedy zapytałam 'gdzie jest moja córeczka?', dumna jak paw pokazała na siebie palcem. dla takich chwil warto żyć.

focus on: Wiewioor

zdjęcia Wiewióra dla Wytrwałych Czytelników :)


dziś dzień pod hasłem 'paluszek i główka' - nie dam rady pisać, gdyż przeciążyłam prawy nadgarstek i teraz czuję, że żyję. dosłownie. czuję się jak... jak... JAK BEZ PRAWEJ RĘKI!!!

ps: z góry uprzedzam możliwe pretensje - Aleksandra en face dostępna jest na prywatne maile. na tym blogu ekshibicjonizm uprawiam ja.

just my type

wczoraj znów zaszalałam w moim ulubionym szmateksie. udało mi się nawet kupić Wiewiórowi śliczną kurteczkę - muchomorka. no dobra - zamiast czerwieni jest czerń, ale nie czepiajmy się szczegółów. taki muchomorek szatan ;>. niestety zamiast słońca pojawił się śnieg (!!!!???!!!) i musiałam odłożyć nowe nabytki do szafy i wepchnąć Wrednego do wyraźnie już ciasnawej zimowej kurtki. urosło się nam ostatnio.

na szafce powoli powiększa się kupka (kupa?) rzeczy, które w piątek powinny się znaleźć w walizce. jeśli tempo dokładania się nie zmieni, to mam wizję siebie upychającej wszystko kolanami i ... siedzeniem.
co właśnie mi przypomniało, jak Anusiak pakował się w D-pils do domu - siadłyśmy obie na walizkę, żeby się domknęła i wtedy na olśniło, że na jej dnie jest ... laptop. nigdy się tak nie uśmiałam, jak wtedy. stare, dobre czasy Erasmusa.